سفط را گشودند ديدند كه در آن چنين نوشته‌اى هست : جغرافياى كواذ در آن چنين نوشته‌اى هست : بنام خداوند صورتگر ، قباد پسر فيروز سرزمين خود را بر رسيد آبها وخاكهايش را سنجيد ، تا براي سكناى خويش شهري بسازد ، پس سرزمين خود را بهترين زمين يافت واين از عراق آغاز مىشود كه ناف زمين‌ها است ودلگشاترين آنها را در سيزده جا چنين تشخيص داد مداين « 1 » ، شوش « 2 » ، جندىشاپور « 3 » ، تستر « 4 » ، ساپور « 5 » ، أصفهان ، رى ، بلخ ، سمرقند ، ابيورد « 6 » ، ماسبدان ، مهرجان‌قذق « 7 » قرماسين « 8 » . سردسيرترين آنها رادبيل « 9 » ، همدان ، قزوين ، جوانق *

--> ( 1 ) تيسفون . ( 2 ) مغرب شوش . ( 3 ) گندىشاپور . ( 4 ) شوشتر . ( 5 ) شاپور . ( 6 ) باورد ورودراور : در نهاوند ( ابن فقيه همانجا ) . ( 7 ) مهرگان كدك . ( 8 ) معرب كرمانشاه . ولى در ابن فقيه 24 « تل ماستر » آمده است ( 9 ) أردبيل ( ابن فقيه . فارسي : 24 ) .